Waarom de scheids alles aan Meijer moet geven

Donderdagavond, de telefoon rinkelt in Huize Blom. Kevin neemt op en hoort collega Vink aan de andere kant van de lijn zijn naam roepen. Collega Vink heeft er flink de pé in. Door een stomme beslissing die hij de zondag ervoor in Limburg maakte, heeft hij het ooit zo trotse Roda JC eigenhandig aan de rand van de afgrond gebracht. Hij slaapt er al dagen niet van. Niet in de laatste plaats omdat zijn antwoordapparaat is volgelispeld door voetbalsupporters.

Na drie keer luisteren kon hij uit het onverstaanbare gereutel opmaken dat het over zijn hoofd ging. Die zou er namelijk zondagavond 10 mei afliggen. Kevin onderbreekt zijn inmiddels emotioneel sprekende collega. Hij begrijpt de clou en zal doen wat mogelijk is. Pieter belooft op zijn beurt om bij zijn wedstrijd op een gelijkspelletje te mikken, dan komt alles toch nog goed. Tot slot bedankt hij Kevin en stelt bij een goed einde zijn vrouw, zijn auto en zijn Portugese vakantiehuis de hele zomer gratis ter beschikking.

Inmiddels weten we dat Kevin zich keurig van zijn taak kweet en straks een topzomer heeft (al moet ik bekennen dat ik mevrouw Vink nog nooit zag). En dat samen met een seizoenskaart voor het leven in het Parkstadion, een Vip-arrangementje in Motel Kerkrade in februari, drie bontjassen, vijf repen chocola en de wedstrijdbal.

Maar het was natuurlijk niet alleen Blom die Feyenoord zondag dwarslag (ook Roda werd door hem overigens benadeeld). De dwarsligger was, zoals het gros van de wedstrijden deze jaargang, de deken van lamlendigheid. Die suffe lap, die het team verhinderd om fris de bal rond te spelen. Of gewoon, zoals dat hoort in ieder eigen stadion, de nummer laatst met pressiespel continu onder druk houden. Maar nee, dat bleek teveel gevraagd en eigenlijk was het misschien wel vreemder geweest als dit potje gewoon met 3-0 gewonnen zou worden. Want gewoon is niets dit seizoen, dat in mineur begon, dooretterde, een kleine opleving kende en eind mei gewoon een anticlimax kan opleveren. Waarom niet?


Dan Gerard Meijer. Mooie man, die bij Studio Sport de man met de grootste zonnebril van Rotterdam en omstreken genoemd werd. Dat is terecht, maar doet zwaar onrecht aan Meijer’s staat van dienst. Maar dat kan Tommie weer niet weten, in Almelo doen ze niet aan dat soort fratsen, laat staan vervolgens handdoekzwaaiend in een helikopter stappen. Meijer kreeg de publieke buiging die hem na een halve eeuw sleuren, knijpen en smeren meer dan toekomt, maar toch schaam ik me een beetje. Om de gouden handdruk die hij kreeg: een reischeque van duizend euro. De goede man heeft in zijn (aanzienlijk) werkende leven geen pensioen kunnen/mogen opbouwen en die geef je een handje, een rug (geef ‘m dan een meijer, da’s pas humor) en stel je wat pr-schnabbels in het vooruitzicht?! Dat ga je toch niet menen, Feyenoord? Foei! En Kevin Blom: al je cadeautjes aan ome Gerard geven!

Dat het ook slechter kan

‘In Januari had niemand het voor mogelijk gehouden dat we zevende zouden worden’ zei Gio na afloop van het gelijke spel in Utrecht. Een zin die precies een jaar eerder ook uitgesproken had kunnen worden. Toen stond Feyenoord in januari overigens geen twaalfde, maar bovenaan. Alles is relatief in de voetballerij, zeker als je bedenkt dat het allemaal nog zoveel slechter had gekund.

1, hoe het er slechter had kunnen uitzien: In een echte Erop-of-eronder-wedstrijd (of één van de andere honderden clichéachtige benamingen die er voor het potje zijn dat zondag in De Galgenwaard werd gespeeld) is het geen schande om een punt over te houden bij een concurrent. Het is pure winst (en pure noodzaak) dat kwalificatie voor Europees voetbal nog in het vizier is.
2, wie er nog slechter uitzag: Bij Utrecht stond er eentje in de spits die al drie jaar niet heeft gescoord. Dat zegt zelfs Tim de Cler hem niet na. Het goede nieuws is dat de naam Skoubo nog niet in verband is gebracht met Feyenoord. Voor hen die jonger zijn dan 25: in de jaren tachtig was deze gozer als nieuwe spits in Rotterdam-Zuid binnengehaald.
3, met wie het hopelijk niet veel slechter kan, ofwel nog steeds geen schim is van zichzelf. Bekijk de DVD van het vorig seizoen en ontdek dat de echte Luigi Bruins het afgelopen geen moment is opgestaan. Ik hoop van harte dat met de komst van zijn ontdekker de magie terugkeert in de benen van Luigi. Na dit jaar kan er slechts een dubbelDVD worden uitgebracht met de titel ‘Bruins Balverlies’.
4, waarin blijkt dat verliezen verschillende gradaties kent. Feyenoord verloor dit seizoen twaalf keer, met als dieptepunten de 3-1 nederlagen tegen Heracles en De Graafschap. Maar als ik eens om mijn heen kijk in mijn huidige verblijfplaats, daar weten ze pas echt wat verliezen is. Wat zeg ik: misschien moet je je wel veel meer zorgen gaan maken als je voor tientallen miljoenen inkoopt, (vermoedelijk) twaalf punten achter de kampioen eindigt en binnen één seizoen met 5-2, 4-1, 6-2 en 4-0 op de kloten krijgt!
5, waarin het niet slechter, maar alleen nog maar beter kan gaan. De A1 is kampioen en net als vorig jaar heet de tegenstander in de Kuip op speeldag 34 Roda JC. Op die zonnige dag in 2008, dat we blij waren dat het kutseizoen er bijna opzat. Wat was het allemaal weer tegengevallen, een lijdensweg geweest en wat zou het allemaal weer goed komen met een nieuwe trainer. En op die dag in juli zullen we weer roepen dat de Coolsingel in 2010 wél weer volstroomt. Natuurlijk, l’histoire se repète, toujours. Zeker bij Feyenoord.

Het Gerste Publiek van Nederland

Zowel Feyenoordliefhebbers als –haters zullen het met mij eens zijn: er is geen stadion in Nederland waar de aanwezigheid van het publiek duidelijker merkbaar is. Zelden zoveel geluid gehoord als zaterdagavond in De Kuip tegen FC Twente. De avond waarop Het Legioen zich als meest waardevolle publiek manifesteerde en zich kwalificeerde voor ‘De Twaalfde Man’-award van het seizoen 2008-09. Vijf argumenten voor in het juryrapport:

1. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen is één van de mooiste momenten aan een Kuipbezoek de entree op de tribune. Bij het zien van het prachtige veld en knettervol bevolkte tribunes raak ik in een kleine extase.

2. Nog vier competitiewedstrijden en er is een einde gekomen aan de vijftigjarige Gerard carrière van verzorger Gerard Meijer. De man verdient wat mij betreft een standbeeld, zijn naam op het nieuwe stadion en de opbrengst van de supporterscollecte. Maar bovenal een straatnaam, als de Golden Earring er eentje heeft, dan moet Meijer er zeker één krijgen! Over een onvergetelijk afscheid hoeft de sympathieke clubman zich in elk geval geen zorgen te maken, gezien de extra ingelaste actie die zich een half uur voorafgaand aan de wedstrijd voltrekt: ode aan een levende legende.

3. De gehele eerste helft weggespeeld door een vlot combinerende tegenstander. Het gezang van Twentenaren uit Vak G, ondersteund door een trommel, is dominant. (OK, de supporters van Twente worden dit jaar tweede). Het thuispubliek kan slechts Henk Timmer verrot schelden als hij weer eens te vroeg in de lucht hangt bij een hoge bal. Om hem tien seconden later toe te juichen na een sublieme redding op een onhoudbaar schot.

4. De tweede helft is anders. Alsof er tijdens de rust ook intern beraad is geweest tussen de vijftigduizend toeschouwers. Met als uitkomst dat de thuisploeg er een mannetje bij krijgt. De volumeknop wordt opengedraaid en vanaf de tribunes is louter nog gefluit, geschreeuw en gescheld te horen. Een beproefd recept, dat vorig seizoen tegen een beter spelend Twente een overwinning tot gevolg had.

5. Gejuich, penalty voor Feyenoord. It’s a God’s Gift en De Kuip ontploft zoals alleen De Kuip kan ontploffen. Kleine explosies volgen enige minuten later bij de rode kaarten voor de Twentespelers. Ook mooi: de Olé ’s als Feyenoord in overtal de wedstrijd uittikt, of dat althans probeert te doen. Boosheid bij het onnodig gegeven tweede geel voor Gio en de handen ten hemel bij het eindsignaal. Slecht spelen en toch winnen: het zijn wat mij betreft de mooiste.

Beste Willem,

Dat is moedig van je, om je in het hol van de leeuw te begeven. Bij het lezen van je oprechte verhaal moet ik het ook maar opbiechten: ik ook wel eens gezondigd. Niet één, maar zelfs drie keer: in elk stadion waarin jouw cluppie speelt of speelde. Waarom ik het niet bij een bezoekje heb gelaten? Ik ontdekte iets, overigens tot mijn niet geringe trots: mijn aanwezigheid achter een Amsterdams doel heeft zonder uitzondering een negatief resultaat voor de thuisclub tot gevolg. Als ik er ben, verliezen ze!

Zo zag ik ooit op een druilerige vrijdagavond in het Olympisch Stadion Prince Polley de enige treffer van de wedstrijd scoren voor FC Twente. Feyenoord werd dat seizoen kampioen. Een jaar later stond ik met een ongezien gebald vuistje achter het doel in De Meer nadat ik zag hoe Cees Lok NEC naar de finale van de beker schoot. Die door Feyenoord werd gewonnen. En een paar maanden geleden was ik er getuige van hoe Heerenveen terecht drie punten pakte in de snelkookpan. Het mocht ditmaal niet baten voor ons, maar als Feyenoordsupporter in de vreemde doe je toch wat in je macht ligt en in mijn geval is dat met succes missionariswerk uitvoeren.

Je hebt gelijk Willem. Die Arena: het heeft meer weg van een bioscoop dan een echt voetbalstadion. Misschien is het wel daarom dat niemand meer verbaasd opkijkt naar de literbakken popcorn die door andere toeschouwers naar hun pluche stoeltjes worden gedragen. Bij het zien van de witgeel betegelde muur in de catacomben dacht ik terug aan die supporter die ik in een documentaire op televisie had gezien. ‘Hoe de ontwerper van dit stadion dit bedacht heeft, we zijn GVD geen Fortuna Sittard!’ had hij briesend uitgeroepen.
Verder was het een openbaring dat achter alle blaterige verhalen, die ik meer dan mij lief is over je clubje hoor, ook gewoon fans schuilen die zich oprecht opwinden en vooral nederig ergeren aan hun club. Mooi zo, zoals het hoort, maar met één opmerkelijk verschil met het Rotterdamse theater: ik heb de hele avond geen autochtoon accent gehoord. Toen ik Gabri met een zachte G uitgescholden hoorde worden door een dikke man die drie rijen onder mij zat, kon ik een lach nog onderdrukken, maar bij het horen van de namen ‘Steekolnburreg’ en ‘Vermaaln’, uitgesproken door een in klederdracht gestoken vrouw links van mij, hield ik het niet langer en proestte ik het uit.
Maargoed, daar gaat het natuurlijk helemaal niet om, Willem. Je hebt zondag tenslotte met eigen ogen kunnen zien dat Esther ook uit Dokkum komt. Het belangrijkste is dat jij als vreemdeling meer dan ik genoten hebt van de ‘atmosfeer’ in het vijandelijke stadion. Kun je nagaan als Het Legioen zich wel roert en dat willen ze tegen jouw cluppie trouwens nog weleens doen. Ik zou zeggen: stap volgend jaar eens in die bus om ze aan te moedigen in De Kuip. Misschien helpt het wel!

(Bij de foto's: De Kuip, De ArenA en schrijver dezes in laatstgenoemd stadion voor aanvang van Ajax-FC Utrecht in 2003 (uitslag 1-1, hoe kan het ook anders), in het kader van het tv-programma Komt dat Schot)

Over de Toekomst en de Jeugd bij Feyenoord

Er wordt vaak gezegd dat je met jeugd een risico neemt, maar het tegendeel wordt al twee jaar vrijwel wekelijks bewezen door Feyenoord 1.
Het was zomer 2007 en de ene na de andere grote naam kwam uit de koker. We wreven in onze ogen: voor de verandering werd er niet een onbekende Braziliaan of Tsjech aan de selectie toegevoegd, maar werden er zonder uitzondering stuk voor stuk goede en gelouterde Nederlandse (ex-)internationals naar de Kuip gelokt. Het kon dus niet anders dat het wel weer goed ging komen na een erbarmelijke jaar, waarin Erwin Koeman terecht de handdoek gooide.

Vaak gaat logica overal op, behalve als Feyenoord erbij betrokken is. Nu dus ook niet, blijkt bijna twee jaar later: geen van het groepje aangetrokken ervaren krachten (OK, Gio in het vorig seizoen en dit jaar sporadisch) nam tot nu toe het voortouw, liet het team beter spelen, straalde rust uit of deed iets waarvan de Kuip op positieve wijze de adem inhield.

Hofland viel op door curieuze blessures en een loszittende SMS-duim, Van Bronckhorst loog ten overstaan van het gehele nationale journaille over de relatie tussen spelersgroep en trainer Verbeek, De Cler viel zover terug dat hij uit arren moede maar geblesseerd raakte, hetzelfde geldt wellicht voor Denny what-have-you-done-for-me-lately Landzaat en Roy Makaay hoor ik wekelijks ‘klote’ in een microfoon stamelen na weer een onzichtbare wedstrijd.
Das Phantom staat na 26 competitiewedstrijden overigens op negen goals. In het totaal scoorde hij 22 goals in 54 competitiewedstrijden. Vaststelling: met een gemiddelde van 0,4 goals per wedstrijd kan hij met gemak worden bijgezet in de toch al uitpuilende galerij van mislukte Feyenoordspitsen. Er is nog plek tussen Jan Peters (0,5) Jupp Kaczor (0,37) Piet Keur (0,35) en Dave Mitchell (0,3) .

Achteraf bezien is de wrange en pijnlijke constatering dat het allemaal erg veel (geld) voor erg weinig (rendement) geweest. Ik zei het eerder en zeg het nog maar eens: het is mooi geweest, eruit met die geldverslinders!
Hoe kan het nou zo zijn dat tijdens dit kansloze seizoen – waarin er door blessures weliswaar erg veel tegenzat – de wekelijkse uitblinkers Fer, Wijnaldum of Biseswar heten? Drie gasten – nota bene uit de eigen jeugd- die voor een relatief schijntje wél wekelijks doen wat er van hen verwacht wordt?!

De enige eer die de mannen uit lichting Feyenoord ‘07 onze club nog kunnen bewijzen is om in zomer ’09 zonder behoud van salaris de achteruitgang van de Kuip te kiezen.

(Bij de foto: Diego Biseswar vergroot zijn marktwaarde door zijn contract te verlengen)