Over Wat en Als

Praten over voetbal is ondermeer zo leuk omdat deze zo vol zit met hypotheses, of populair gezegd: Wat als…momenten. Zoals de ‘Wat als Robbie Rensenbrink op 25 juni 1978 niet op de paal schoot…’ één van de meestgebruikte voorbeelden hiervan is.
In het huidige Feyenoordseizoen, waarin Murphy tegelijkertijd trainer was, de directie voerde, op het veld stond en in de ziekenboeg zat, is het verleidelijk een paar ‘Wat als...’-momenten te koppelen aan de huidige, nog steeds belabberde situatie waarin de ploeg zich bevindt.

Wat als bijvoorbeeld de langdurig afwezigen wél hadden gespeeld. Zouden er met Vlaar, Landzaat, De Guzman en (in mindere mate) Tomasson in de ploeg wél automatismen zijn ingesleten die in het huidige elftal zo pijnlijk ontbreken? Ik denk het wel. Andere kant van de medaille: was de ontwikkeling van Biseswar. Fer, Wijnaldum en Van Leerdam dan geblokkeerd? Wellicht, maar wat goed is komt snel, dus die jongens waren er hoe dan ook ingekomen. En wat als de Feyenoorddirectie in plaats van het aanblijven van die rare Vlemmings had gekozen voor een professionele koers en, zeg maar, Ernie Brandts als interim-trainer voor het elftal had gezet? Zou er dan wél zicht zijn op een negende plaats op de ranglijst? Ik denk weer van wel en vraag me in dit kader vertwijfeld af of het vijfmaandsalaris voor een goede trainer nou echt hoger ligt dan de opbrengsten in een gemiddeld Europees voetbalseizoen.

Want één ding is na het onnodige verlies van twee punten tegen Vitesse zeker: de kans op Europees voetbal is zo goed als verkeken. De negen wedstrijden die dit seizoen nog op het program staan (uit tegen NAC, AZ, Volendam, ADO en Utrecht en thuis tegen PSV, Heracles, Twente en Roda) zullen hooguit vijftien punten opleveren. Met een eindtotaal van 43 punten kom je normaal gesproken uit op een tiende, elfde plaats. Kortom, we kunnen gevoeglijk vaststellen dat het seizoen twintig dagen voor het begin van de lente definitief gespeeld is. Die conclusie is behoorlijk ontluisterend, temeer daar er de komende maanden vrij weinig te beleven valt, voor niemand niet. Slechts de ‘eer’ staat op het spel, en zoveel is daarvan niet meer te behalen in een seizoen waarin slechts een handjevol wedstrijden bij vlagen overtuigend werd gespeeld. In de resterende wedstrijden tot medio mei mogen de Feyenoordspelers de (in)directe achterban ervan overtuigen dat ze shirtwaardig zijn voor de volgende jaargang.

En die begint ergens op een stralende zomerdag, het enige moment van het jaar dat de hoop in de harten van Het Legioen net zo hoog is als de masten van de Kuip. Het is de dag waarop het stadion ongetwijfeld weer tjokvol zit met uitgelaten fans die een op de middenstip landende helikopter zien, waaruit een breed lachende Mario Been met zijn twee backs komt stappen.

De Honderdste Derby

Feyenoord – Sparta was niet goed en dus spannend. Als supporters hadden we niet anders verwacht. Want ook tegen de nummer veertien speel je negentig minuten met de billen op elkaar, zo gaat dat als je zelf dertiende staat.
Dit alles samengevat in een paar hoofd-, maar vooral bijzaken van een gedenkwaardige woensdagavond in een koude Kuip.
Historisch: De 1-0 gaat als eerste overwinning van het jaar 2009 de geschiedenisboeken in. Hulde voor trainer Vlemmings die voor het eerst als hoofdtrainer een eredivisiewedstrijd wint.
Tegenstrijdig: In slechtste Feyenoordseizoen ooit is er een speler die maar op één manier kan scoren: oogverblindend mooi. Per ongeluk? Dat zijn de mooiste, Diego!
Keepertje Keepertje: Waar Timmer de handen van de Noordzijde bij iedere vangbal op elkaar kreeg, werden de uittrappen van de bij de tegenpartij wat ongelukkig debuterende keep Ramos met gejoel begeleid.
Schitteren door afwezigheid: Esther uit Dokkum, geveld door het griepvirus, lekker een avondje op de bank met haar nieuwe vriend, een weekje aan het skiën, spandoek in de wasmand of zat je vast in de woensdagavondspits op de A20?
Geen woensdagavondspits is in ieder geval Roy Makaay. Speelde hij de midweekse derby van oktober vorig jaar slecht en voegde er gisteren nog een overtreffend trapje aan toe. Zie ook Slory, die al maanden bezig is aan een tevergeefse zoektocht naar zijn vorm.
Uilenberg! Kunt u bij de volgende tussentijdse evaluatie de grensrechters ophelderen dat een spits pas buitenspel kan staan op het moment van spelen van de bal? Misschien dat excessen als gisterenavond vertoond dan tot het verleden gaan behoren. Dank, mede trouwens namens de liefhebbers uit Doetinchem en Amsterdam.
Joepie Ranja!! (dacht ik aan toen ik Nievelt, Leerdam, Kobussen, Pedro maar toch ook Fer en Wijnaldum over het veld zag dartelen) en stelde me voor hoe iemand die net een wereldreis heeft gemaakt zou reageren bij het zien van al deze namen.
Slechtste grap: Is Esth er?
The Voice: Peter Houtman had ook een voorganger. En dan bedoel ik niet Clyde Best, maar dan heb ik het over Jacques Nachtegaal. De man die gedurende de jaren tachtig de opstellingen en doelpunten omriep mag tegenwoordig alleen maar door het stadion galmen als er ‘technisch ongemak’ is. Als iemand die zijn autolichten heeft laten branden of nog vreemder – als de klep van de kleedkamertunnel (De Coentunnel, want alles heeft een bijnaam in Rotterdam) niet meer dicht kan.
Er is Hoop: noem het cement tussen de stenen, noem het de terugkeer van de ‘marathon man’, feit is dat Feyenoord beter speelde met Tomasson erbij. Rustig aan de bal, wat er mede toe leidde dat El Ahmadi, Fer en zelfs Hofland zichtbaar beter gingen spelen.
Wat rest is die ene prangende vraag: in het hypothetische geval dat Don Leo het niet doet, wie moet het dan doen?

De week van Been, Don en Kever

Wat een week weer voor de Feyenoordminnenden. We kunnen slechts vaststellen dat Feyenoord bijna verzopen op de bodem van de waterput ligt, maar dat het touw inmiddels naar beneden is gegooid. Hoe sterk het touw is, zal de komende jaren moeten blijken.
Tonnen Euro’s uit een niet bestaande kas werden aangewend de salarissen van slecht functionerende werknemers af te kopen en een nieuwe trainer aan te kopen. De Verloren Zoon werd gepresenteerd als toekomstig wondermiddel en de erfenis van Verbeek mag nog een half jaar blijven zitten. Twee kanttekeningen: ik vind Rotterdammer Been een fantastische kerel en ben blij met zijn komst. Qua ervaring en ontwikkeling is hij echter geen haar verder dan Verbeek dat ten tijde van zijn aanstelling was. Been stond vorig jaar rond deze tijd trouwens nog lager in op de ranglijst dan Feyenoord nu staat, dus laten we vooral geen wonderen verwachten. Het nieuws dat Vlemmings het seizoen mag afmaken maakte me ziedend. De man die het voetballend vermogen van het team naar een nog curieuzer niveau heeft gebracht wordt door Eric Knudde gehandhaafd. Tweemaal kansloos op de kloten tegen Heerenveen en vorige week in een kolkende Kuip te elfder ure een punt veiliggesteld tegen de meest middelmatige ploeg uit de Eredivisie. Het publiek vertwijfeld achterlatend met een gevoel dat een mix was van ellende en verbazing. Ellendig na het zien van een weer een tranentrekkende pot en verbaasd over het eigen gejuich dat ze bij de 1-1 produceerde. Willem II waande zich even het Borusia Dortmund van zeven jaren terug.
Maargoed, het komt allemaal goed, want de knowhow schijnt onderweg te zijn in de vorm van Don Leo. AD clubreporter Eus beticht Leo Beenhakker van een bruinhemd als hij zou komen. Ik zie het probleem niet. Precies elf jaar geleden bouwde Beenhakker aan een kampioensploeg op de puinhopen die Arie Haan had achtergelaten. Ik zie parallellen, maar ook de enige reddingsboei op de korte termijn. De Don moet trouwens geen exorbitante salariseisen gaan stellen. Graag of niet Amigo!

Maar het hoogtepunt van de week was natuurlijk de uitgave van het grote AH-voetbalplaatjesboek! Als je acht bladzijden hebt omgeslagen valt je oog zomaar op een plastic kakkerlak die in het kader van het decor door een ajaxminnende setdresser op de Feyenoord- bal is gelegd. Wat een grap en vooral, hoe verzin je het?! Wat je dan als Feyenoorder moet doen? Je smoel houden en glimlachen! Maar dat gebeurde niet. Joop Verschuren, de voorzitter van de supportersvereniging, zette zichzelf volledig voor joker door excuses te eisen van Albert Heijn. Zegsvrouw Anoesjka Aspeslagh van de grootgrutter deed daar qua imbeciliteit overigens nog een schepje bovenop daar vol houden dat ze in het diertje toch echt een kever herkende. Yeah right!

Nightmare on Elm Street part II

De Gifbeker is inmiddels verworden tot een Bak. Een bak met kak welteverstaan. Die woorden schoten mij vaker dan mij lief was te binnen bij het zien van een stel voetballers die tegen Heerenveen voor hun laatste kans vochten. Want in een seizoen waarin de topclubs al waren uitgespeeld in het bekertoernooi was dit het enige (buiten) kansje op een prijs. Met een beetje gunstige loting heb je De Graafschap thuis, de ronde erna ADO en in de finale win je per ongeluk van AZ na strafschoppen…zoiets.
Wat naïef om vooraf te denken dat de spelers van Feyenoord extra getergd zouden zijn. Dat ze gelijk hadden gehad om hun trainer weg te pesten. Dit was het moment waarop ze het eigen publiek gingen overtuigen van hun gelijk, dat hun coupe van vorige week terecht was geweest. Ontdaan van de ketenen van hun harde trainer zouden ze het vuur voor elkaar uit hun sloffen lopen en als een hecht collectief onherkenbaar voetballen. Het team zou zich oprichten en richting kwartfinale opstomen. Niet met mooi voetbal, maar vechtend naar 2-1 met Mols als heroïsch middelpunt..zoiets.
Maar nee, zo ging het sprookje niet. We zijn inmiddels gewend geraakt aan het zwakke acteren van de laatste maanden, maar wat we deze druilerige dinsdagavond in de Kuip zagen sloeg – vooral in de tweede helft - alles. Of liever gezegd: het sloeg helemaal nergens op! Het is dat het aan een behoorlijke technische leidsman ontbreekt, maar anders waren Hofland en Lucius er toch allang head first uitgeflikkerd? Het ergste is nog dat deze Peppie en Kokkie, die zich meer hebben onderscheiden als oproerkraaiers dan het raken van één behoorlijke bal, waarschijnlijk de aanstichters zijn van de kloof tussen spelersgroep en de weggestuurde trainer. Net als vrijdag in Heerenveen zakte het olijke matrozenduo gisterenavond opnieuw genadeloos door het ijs. Peppie was Elm tweemaal volledig kwijt (waarmee de Zweed dit seizoen waarschijnlijk topscorer in de Kuip wordt) en Kokkie vroeg zich waarschijnlijk af of zijn vrouw de hond nog had uitgelaten terwijl Beerens de 0-3 binnenschoot. Veel woorden, weinig daden, ik zeg opzouten.

Met kromme tenen zien we dat er wekelijks twee spelers zijn die nog enigszins tot een acceptabel niveau komen. En dat zijn net die twee die afgelopen zomer van Bosz een exitbrief ontvingen. Maar het kan nog schrijnender: we moeten luisteren naar een zachtjes pratende trainer, die ze permanent in onschuld wast, maar wiens handen altijd onzichtbaar zullen blijven. Laat staan dat zijn naam ooit in verband zal worden gebracht met een ‘effect’. Niet Gullit, evenmin Van Marwijk, maar Léon Vlemmings zal de geschiedenisboeken ingaan als meest niet te benijden trainer van Feyenoord.
Maar na twee kansloze potten binnen vier dagen, doelsaldo 1-6, is het mooi geweest met deze gymleraar. Aanstaande zaterdag om een uur of elf ’s avonds wil ik Don Leo vanachter de perstafel iets zien zeggen over cirkels die rondkomen, hem horen zuchten dat er nog veel werk te doen is en dat hij opgelucht is met de zwaarbevochten 2-0 overwinning…zoiets ja.

Een Eeuw Feyenoord in Zestien Lijstjes

Nu we het jaar 2008, waarin mijn voetballiefde haar eeuwfeest vierde, alweer enkele dagen achter ons hebben liggen, is het hoogste tijd om de balans op te maken. Een trieste balans, waarover in het afgelopen jaar genoeg over gezegd en geschreven is. Bij het begin van het nieuwe jaar maak ik dan ook graag van de gelegenheid gebruik om terug te kijken, niet op het rampjaar 2008 dat achter ons ligt, maar overall in 16 lijstjes en evenzoveel categorieën.

Ofwel zestien elftallen (voormalige) Feyenoordspelers, die voornamelijk in de laatste dertig jaar het roodwitte shirt droegen. Van knettergoed tot tranentrekkend slecht. Een gelukkig 2009 voor eenieder en moge Feyenoord dit jaar de juiste weg in slaan.

Bij de foto's: Het verschil tussen de allerbesten en allerslechtsten duurt precies twintig jaar